تاریخچه عطر و ادکلن

لغت پرفیوم Perfume از کلمه فیوم Fume یا دود مشتق شده است. زیرا در گذشته های خیلی دور، آتش را رایحه چوب می دانستند و برای تولید عطر خوش از سوزاندن مواد خوشبو استفاده می کردند. قدیمی ترین عطرها، عطرهایی بودند که از سوزاندن چوب به دست می آمدند. انسان های ناندرتال اولین کسانی بودند که رایحه خوش ناشی از سوزاندن چوب های معطر را کشف کردند.
از گذشته های دور، بشر به دنبال داروهای گیاهی بوده تا بیماری ها را درمان کند. در بین این مواد، مواد معطری نیز وجود داشتند که از آنها عطر استخراج می شد. بنابراین عطر و دارو خواستگاه مشترکی دارند.
روشهای گوناگون استخراج اسانس و مواد معطر از آغاز تمدن بشری توسعه یافت. در پاکستان ادواتی مثل لوازم تقطیر سفالین کشف شده که از نظر قدمت به ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مربوط می‌ شود. رومیان اولین تمدنی بودند که از عطر استفاده نمودند و بعد از استحمام، خود را با گلاب خوشبو می نمودند. در رم باستان تعداد زیادی عطرفروشی وجود داشت. تمدن های دیگر نیز، سنت سوزاندن علف ها و چوب های معطر برای خدایانشان را در پیش گرفتند. در قرن ۱۱کیمیاگران مسلمان روش تقطیر با بخار آب را ابدع نمودند و با کشف الکل، گام بزرگی در توسعه این صنعت برداشتند. قرون وسطی را می توان دوره تیره صنعت عطر نامید. از آن دوران اطلاعات بسیار کمی در دسترس است. در قرن ۱۷و ۱۸تکنولوژی ساخت عطرهای طبیعی توسعه یافت. در اواخر قرن ۱۹، مواد معطره شیمیایی سنتز شد و از اوایل قرن ۲۰، عطریات و خوشبوکننده های زیادی وارد بازار شد.

در سال ۱۵۷۹ میلادی، کتابی به نام Valerii Cordi Dispensatorium در نورمبرگ به چاپ رسید که در آن نام حدود 60 قلم گیاه اسانس‌دار که اسانسشان به روش تقطیر استخراج شده بود را نام برده‌اند. تصور می‌شود که بنیانگذار شیمی اسانسها، فردی آلمانی به نام جان رادولف گلوبر باشد، در حالیکه فرانسوی دیگری به نام آنتوان لاووازیه باعث توسعه پایه‌های اولیه علم شیمی اسانس‌ها گردید. شهر گراس(Grasse) واقع در جنوب فرانسه، سردمدار صنعت اسانس گردید و تا قرن ۱۸ تولید اسانس را در اروپا بی رقیب ساخت. روشی که در شهر مذکور ابداع گردید و بکار گرفته شد، روش جذب با استفاده از روغنهای جاذب بود که به این وسیله توانستند از گلهایی که نسبت به حرارت، حساس بودند، نظیر یاسمین، اسانس بدست آورند. رقیب شهر گراس، شهر کلن بود که بواسطه محصول مشهور خود یعنی ادوکلن شهرت یافته بود.
تردیدی نیست که عطریات و مواد خوشبو، با تاریخ زندگی اقوام متمدن، پیوندی کهن دارد. استفاده از عطریات، دلیل بر ثروت و نجیب زادگی بود. تاریخ نشان می‌دهد که استفاده از مواد معطر اعم از اسانس‌ها و روغن‌های معطر و یا بسیاری از خوشبوکننده‌ها (مواد معطری که برای خوشبو کردن به کار می‌رود) نظیر موادی که همچون مشک، منشأحیوانی و یا نظیر آبنوس و صندل، منشا گیاهی دارند، در میان مصریان، چینیان، یونانیان و رومیان قدیم رایج بود و آنان این مواد معطر را به منظور معطر کردن بدن، جامه، جای خواب و حتی در استحمام به کار می‌بردند. اما استفاده از مواد یاد شده، تنها منحصر به کاربردهای فردی نبود، بلکه از موادی نظیر کندر و عود و بسیاری مواد خوشبوی دیگر در آیین‌های جمعی نظیر مراسم عبادی و یا در جشنها و میهمانی‌ها نیز استفاده می‌شد.

تاریخچه عطر سازی در ایران

در سرزمین ما، ایران که خود از گهواره‌‌های کهن تمدن در تاریخ بشر به شمار می‌آید، عطریات و مواد خوشبو، از قدیم تا به امروز، با زندگی و تاریخ ما عجین شده است. دلیل این امر این است که ایران، از همان دوران کهن تمدن خود، در زمره یکی از مهمترین مراکز تولید روغنها و اسانس‌های معطر گیاهی بوده است تا جایی که ایرانیان باستان، با استفاده از دقت، ظرافت طبع و روح زیبایی شناسانه ایرانی خود، در صنعت ساخت روغنهای معطر تا جایی پیشرفت کردند که صنعت عطرسازی رایج در آن دوران را به هنری ظریفه بدل ساختند. عطرسازان ایرانی با خیساندن گلها و گیاهان معطر در روغنهای اشباع شده و نیز ترکیب این روغنها با یکدیگر، عطریات مطبوعی آفریدند که در سراسر جهان و به منظورهای مختلف به کار می‌رفت.

در دوران هخامنشیان

لبیزوس

پادشاهان و نجیب‌زادگان ایرانی به انواع عطریات و اسانس‌های معطر، علاقه و توجه فراوان داشته و پادشاهان هخامنشی و ملکه‌هایشان و نیز درباریان آنان و همسرانشان از عطرها و روغنهای معطر گوناگون برای خوشبو و براق کردن موی سر استفاده می‌کردند. دینون Deinon، تاریخ‌نگار یونانی از عطری فوق‌العاده گرانبها به نام لبی زوس (Labyzos) یاد می‌کند که برای آرایش موهای خشایارشاه (465 ق.م) به کار می‌رفت.
در یکی از نقوش تخت جمشید، تصویری از پادشاه هخامنشی وجود دارد که در پشت سر وی دو خدمتکار ایستاده‌اند و یکی از آنها حوله و عطردان و دیگری عوددان و عودسوز در دست دارد.
در ایران باستان، ملکه و زنان دربار، عطرهای مخصوص به بانوان را استفاده می کردند. چنان که در شرح احوال Esther یکی از همسران خشایارشاه آمده است، وی پیش از آنکه به عنوان ملکه انتخاب شود، به مدت ۶ ماه با روغن مرمکی و ۶ ماه با مواد خوشبوکننده دیگر تدهین شد تا برای روز مسابقه انتخاب ملکه آماده شود.
در فهرستی که پس از شکست داریوش سوم (330 ق.م.) به دست اسکندر، از بخشی از اموال وی تهیه شد، به 14 عطرساز نیز اشاره شده است. به طور کلی 40 نفر عطرساز به همراه موکب شاه، به هر کجا که وی می‌رفت، می‌رفتند تا شاه در همه حال به انواع عطریات مورد نیاز خود دسترسی داشته باشد.

پس از هخامنشیان

پس از دوران هخامنشی، در دیگر ادوار ایران باستان نظیر پارتی و ساسانی، روغنهای معطر همچنان به عنوان جزء لاینفک زندگی و آداب مذهبی مورد استفاده قرار می‌گرفتند چنان که در دوران پارتی از روغنها و اسانسهای معطر برای تکمیل آرایش چهره زنان، پادشاهان و مغان (ج مغ: روحانیون دین زرتشتی) استفاده می‌شد.
در دوره ساسانیان تجارت عطریات و موادی چون عود و صندل و کافور که از هند به ایران وارد می‌شد ، تجارتی پرسود بود.
خلفای اموی و عباسی که شیفته تجمل و اشرافیت دربار پادشاهان باستانی ایران بودند، موی سر و ریش را به تقلید از آنان، با مشک سیاه می‌کردند. در این ادوار، ایران همچنان به عنوان یکی از مراکز معتبر عطرسازی جهان به شمار می‌آمد، در ایالت‌های مختلف ایران، روغن‌های معطر گوناگون از قبیل: عطر بنفشه، عطر نرگس، عطر سوسن، عطر زنبق، عطر مورد، عطر مرزنگوش، عطر بادرنگ تهیه می‌شد و عطر بهارنارنج تهیه و به کشورهای مشرق زمین، صادر می‌شد. عطری که از خیساندن گلبرگهای گل سرخ، در روغن‌های مخصوص و در فیروزآباد فارس به عمل می‌آمد، معروف بود. ایرانیان علاوه بر گلهای معطر یاد شده که از گلبرگهای آنها برای تهیه روغنهای معطر استفاده می‌کردند، از صمغ گیاهانی نظیر کافوری و یا چوب درختانی نظیر صندل و آبنوس و تخم گلهایی نظیر آنچه که از درخت بان به دست می‌آمد نیز عطرهای گوناگون، تهیه و تولید می‌کردند. عطری که از چوبهای معطر تهیه می‌شد. عمدتا از طریق تقطیر بدست می‌آمد.

مشک

استفاده از عطریات با منشأ حیوانی نظیر مشک و عنبر نیز معمول بود. عطریات به طور کلی به دو صورت مفرد و مرکب تولید و به کاربرده می‌شد. برای نمونه از روغنهایی که از گلهای معطری چون نرگس، یاس و گل سرخ تهیه می‌شد، برای چرب کردن بدن و یا موی سر و ریش به منظور خوشبو کردن آنها استفاده می‌کردند. عطرهایی که از طریق تقطیر به دست می‌آمد، عمدتا به منظور معطر کردن جامه و یا جای خواب به کار می‌رفت. از موادی مانند مشک برای معطر کردن و نیز رنگ کردن موی سر و ریش – به واسطه رنگ سیاه آن – استفاده می‌شد. اما ذوق و سلیقه لطیف ایرانی، از ترکیب کردن این مواد با یکدیگر نیز گونه‌های متنوعی از عطریات و مواد خوشبو آفرید که شاید بتوان آنها را (عطریات مرکب) نامید.

غالیه

از جمله معروفترین عطریات مرکب می‌توان به غالیه اشاره کرد که یکی از هفت آرایه زنان به شمار می‌آمد و برای تکمیل شش آرایه دیگر یعنی: سرخاب، سفیداب، وسمه، سرمه، حنا و زرک ( یا همان اکلیل، دانه‌های طلایی رنگی که از ورقه‌های نازک طلا ساخته می‌شد و زنان به مو و صورت می‌پاشیدند) مورد استفاده قرار می‌گرفت. این نوع عطر که آن را عطر مثلثی نیز خوانده‌اند، خوشبویی مرکب از مخلوط مشک و عنبر و دیگر عطریات بود و آن را برای سیاه کردن مو نیز به کار می‌بردند. غالیه را از مواد معطر دیگر نظیر: عود و عنبر و صندل و نیز عود و عنبر و گلاب هم می‌ساختند.

عطرهای مرکب

به طور کلی ترکیبی از ۳ نوع ماده عطرین به دست می‌آمد:
الف) مواد معطر جامد مانند مشک و عنبر و کافور
ب) روغنهای معطر نظیر « بان »
پ) عرقهای معطر نظیر گلاب و بیدمشک

دستنبو و شمامه

دستنبو یکی دیگر از عطریات مرکب، گلوله‌ای به شکل گوی و آمیخته‌ای از مشک و عنبر و دیگر عطریات بود که آن را به دست می‌گرفته و می‌بوییدند و لمس آن سبب معطر شدن دست نیز می‌گشت.
شمامه نیز گلوله‌ای به شکل گوی و آمیخته از چند ماده خوشبو و آن را مانند دستنبو به کار می‌بردند. از شمامه بیشتر در مجالس بزرگان استفاده می‌شد، چنان که در تاریخ بیهقی در وصف مجلس « بار دادن» (به حضور پذیرفتن درباریان، بزرگان، سفرا و نمایندگان و گاه عامه) در عهد مسعود غزنوی، به خوانچه‌های رزینی اشاره شده است که بر آنها نهاده بودند. گونه‌ای دیگر از عطریات مرکب را از در هم آمیختن مشک و عود و عنبر تهیه می‌کردند.

عبیر

عبیر نیز ماده خوشبوی مرکب دیگری بود که از طریق مخلوط کردن مشک و زعفران و گلاب و صندل، تولید می‌کردند. عبیر که یکی از مواد اصلی ساختن عطرهای مرکب بود، ماده‌ای صمغ‌گونه، چرب و خوشبو بود که از امعای نوعی وال تهیه می‌شد و آن را همچنین در ساختن گردنبندی به نام ‹عنبرینه› به کار می‌بردند. بدین ترتیب که زیور خاصی را به عنبر می‌آغشتند و اطراف آن را با جواهر تزئین کرده و به گردن می‌آویختند. عنبر را به منظور ساختن شمع نیز تولید می‌کردند، چنین شمعهایی، شمع عنبر نام داشت و هنگام سوختن، بویی خوش می‌پراکند.
مشک نیز که در عطریات ترکیبی و نیز به تنهای به کار می‌رفت، مانند عنبر، منشأی حیوانی داشت و آن را از کیسه‌ای به حجم نارنج در زیر شکم آهوی ختنی به دست می‌آوردند. این کیسه دارای منفذی است که از آن روغن قهوه‌ای رنگ با بوی بسیار خوش و تند می‌تراود. پس از شکار آهوی نر، بر شکم و اعضای او دست می‌مالیدند تا خونی که در اطراف ناف حیوان بود، به درون نافه جاری و در آنجا سرد و جامد شود. سپس نافه را از بدن آهو جدا می‌کردند و به مدت یکسال در مکانی مناسب می‌آویختند. سپس آن را می‌ساییدند و به کار می‌بردند.

گلاب ایرانی

گلاب عطر کهنسال سرزمین ما نیز که از جمله معروفترین عطریات گیاهی است، حاصل استخراج و تقطیر گلبرگهای گل محمدی است و کاربرد آن امروزه نیز به منظورهای گوناگون رایج است. حضور این عطر خالص و خوشبو در زندگی ایرانی، به حدی است که اغلب در محاوره آن را همراه کلمه عطر و به صورت « عطر و گلاب » یاد می‌کنند.
علاوه بر گل سرخ و گل محمدی، از دیگر گلها و گیاهان عطرین چه از طریق عصاره روغنی و چه استفاده مستقیم از گلبرگهای آنها، برای مقاصد گوناگون استفاده می‌شد که از جمله آنها می‌توان از: شاهسیرم (ریحان)، سوسنبر، شنبلید، ضیمران، قرنفل و یاس نام برد. استفاده از عطر دلنشین گل یاس، امروزه نیز در سراسر جهان نیز رایج است.
در فرهنگ ما، مواد معطر، نه فقط خاص زندگان است بلکه «درگذشتگان» نیز از آن بی‌بهره نمی‌مانند. برای نمونه صمغ سفیدرنگ و خوشبوی کافور که با شکاف دادن تنه درخت و یا عصاره کافور که از طریق تقطیر چوب درخت آن حاصل می‌گردد، برای غسل و شست و شوی بدن درگذشتگان برای سفر ابدی، آنان به کار می‌آید. همچنین آن را بر هفت نقطه سجده‌گاه (پیشانی، کف دو دست، سر زانوی دوپا، دو نوک انگشتان شست پا)ی درگذشته می‌مالند و به اصطلاح، «حنوط» می‌کنند. لازم به ذکر است که در قدیم از عصاره کافور برای خوشبو کردن جامه و بستر و نیز با سوزاندن صمغ آن در آتش برای معطر کردن محیط استفاده می‌کردند.

عطاری

به طور کلی، پیشه عطاری که در پیوندی مستقیم و تنگاتنگ با عطر و عطریات بوده است، از مشاغل رایج در قدیم بود و در میان مردم اعتباری ویژه داشت. عنوان عطار (صاحب پیشه عطاری) در آغاز بر فروشنده عطریات و گیاهان مولد رنگ، اطلاق می‌شد و از آنجا که عطرها و گیاهان رنگی (مولد رنگی)، اغلب خاصیت دارویی نیز دارند، مفهوم عطار، توسعه یافته و فروشنده مطلق داروها، به نام عطار خوانده می‌شد.
پیشه عطاری، به خصوص هنگامی که به تهیه و ساخت عطریات مربوط می‌گردد، پیشه‌ای ظریف و هنری دقیق است . عطاران، نه فقط با انواع گیاهان و مواد معطر و تهیه مواد عطری از آنها آشنا بودند، بلکه از خواص دارویی بسیاری از گیاهان معطر، برای درمان بیماران سود می‌بردند. برای نمونه، گلاب را برای رفع سردرد بیماران تجویز می کردند و یا علاوه بر استفاده از گلبرگهای بنفشه معطر به منظور تولید عطر بنفشه، آنها را به عنوان ملین برای مداوای بیماران به کار می‌بردند. عطاران، در کشورهای اسلامی، بازارهای خاصی داشته‌اند، برای نمونه در تاریخ بخارا در ضمن وصف وقایعی در سال 150 هـ.ق. به بازار عطاران نیز اشاره شده است. فضای این بازارها، همواره سرشار از بوی انواع عطرهای گوناگون بود و عطاران در میان مردم از شهرت و اعتباری خاص برخوردار بودند. حرفه عطاری، عموماً حرفه ای موروثی بود و پدران در عطاریهای خویش شیوه‌های دقیق و ظریف تهیه و تولید عطریات و انواع داروها را به پسران خود می‌آموختند. اغراق نیست اگر گفته شود که عطاران ایرانی، از جنبه معنوی در حقیقت میراث‌داران (عطرساز)ان ایران باستان بودند و دکانهای ایشان که به نام(عطاری) خوانده می‌شد، نه فقط محل تولید و فروش عطریات گوناگون بلکه در حکم داروخانه‌های امروزین بود. اما هنر عطاران، تنها محدود به تهیه و تولید عطریات نبود بلکه نگهداری از عطرها که بسیاری از آنها فرار بودند و به سرعت تبخیر می‌شدند و یا در صورت نگاهداری در مکانهای نامناسب، کیفیت مطلوب خود را از دست می‌دادند، نیز هنری دیگر بود. عطاران، عطریات را در صندوقچه‌هایی کوچک به نام طبله نگاهداری و در صندوقچه‌ها را با موم، محکم می‌کردند تا بدین وسیله بوی خوش و خاصیت مواد معطر از میان نرود.

گلاب گیری با قرع و انبیق

انبیق وسیله ساده ای که جابر بن حیان، کیمیاگر برجستهٔ ایرانی به منظور تقطیر مواد طراحی کرد. این ظرف برای گرم کردن مخلوط ها و جمع آوری و هدایت بخارهای حاصل بکار می رفت.

تاریخچه عطر در جهان

عطرها در زمان گذشته ابتدا از کشور مصر وارد بازار تجارت شدند. اشیایی که هنوز بوی گل حنا را در خود نگه داشته‌اند در مقبره امپراتوران پیشین پیدا شده‌اند. در معابد بخورهایی داده می‌شد و حیوانات را قبل از سوزاندن با مواد معطر پر می‌کردند تا بوی بد سوختن از بین برود. مصریان نیز مانند یونانی‌ها به لباس خود عطر می‌زدند. کتاب انجیل به مرهم معطر، انقوزه و سایر مواد معطر اشاره دارد. در قرآن کریم نیز از مواد معطر مانند مشک و گل سنبل (hycinth) یاد شده است. در افسانه یونان، آفرودیت اولین زنی بود که از مواد معطر استفاده می‌کرد. اختلاط مواد معطر توسط فردی بنام نئوفراستوس شرح داده شده است که نوشته‌های او نشان می‌دهد که این هنر بخوبی در زمان او پیشرفت کرده بوده است.
عرب‌ها در توسعه تجارتی خود چوب صندل را از هند و گل میخک و پاچولی (نعناع هندی) را از مالایا وارد نمودند. اولین عطر مدرن توسط هانگری واتر در اواخر قرن چهارم از مواد معطر آرایشی اروپایی از رزماری تقطیر شده ساخته شده و بنام Eau de Colgne (ادکلن) شهرت یافت و تا زمان ملکه ویکتوریا مورد استفاده قرار گرفت.
عطر دیگری توسط دوشس نرولی معرفی شد که Orange-flower water (آب گل پرتقال) می‌باشد عطر نرولی از عطرهای معروفی می‌باشد که اولین بار توسط جان ماریا فارینا با عنوان ادکلن معرفی شد. پیشرفت در این فراورده‌ها منجر به توسعه کاشت گل در فرانسه شد، جایی که هنوز هم از گل رز، یاسمن و اسطوخودوس عصاره‌گیری می‌شود و عطرسازان آن را بسیار با ارزش می‌دانند. در انتهای قرن 19 صنعت شیمی رو به کار عطرسازی آورد که با سنتز آلدئیدهای خوشبو شروع شد و منجر به ساخت عطر معروف شانل شماره 5 (chanel N0.5) در سال 1921 شد که بوی گل می‌داد. امروزه عطرسازان صدها اجزای معطر سنتزی و همچنین مواد معطر طبیعی را در اختیار دارند.

1- دارو = Medication داروها

the use of blood thinners medications = استفاده از داروهای رقیق کننده خون

medication to relieve / alleviate symptoms = داروهایی که علائم را تسکین می دهند

2- شوره = Dandruff شوره

Antidandruff = ضدشوره

anti dandruff = ضد شوره

Dandruff scale = لایه هایشوره های لایه ای یا پولک مانند

onset of dandruff = پیدایش شوره، شروع شوره

antidandruff shampoo = شامپو ضدشوره

anti dandruff shampoo = شامپو ضد شوره

antidandruff haircare products = محصولات مراقبت از مو با خاصیت ضدشوره

scale = flake, dry skin like dandruff = پوسته، شوره خشک

seborrheic dermatitis can cause dandruff of the scalp as well as itchy, flaky, or scaly skin = درماتیت سبورئیک می تواند باعث شوره سر و ایجاد احساس خارش پوست سر و پوسته پوسته شدن پوست سر شود

selenium shampoos, Shampoos containing selenium sulfide such as Head & Shoulders. Selenium sulfide is a key ingredient in dandruff shampoos; it treats seborrheic dermatitis, dandruff and tinea versicolor. = شامپوهای حاوی سلنیوم سولفید مثل برخی شامپوهای هد اندر شولد؛ سولفید سلنیوم یکی از ترکیبات کلیدی در شامپوهای ضدشوره است و سبوره درماتیت را نیز درمان می کند

3- اسانس = Essence
quintessence, essence = اسانس، عطرمایه، روغن معطر و فرار، ترکیباتی که بو و طعم خوبی دارند و در محصولات غذایی ، داروئی ، بهداشتی و آرایشی به کار برده می شوند. اسانس Essence از لحاظ لغوی به معنای جوهر ، ماهیت و عنصر وجودی است. اسانس از کلمه فرانسوی Essence به فارسی وارد شده و در انگلیسی هم با این املا و با تلفظ متفاوت استفاده می شود. 

water and essence go through a condenser where they cool and separate = آب و اسانس از کندانسور عبور کرده، خنک شده و از یکدیگر جداسازی می شوند 

EXTRACTION, Extraction with volatile solvents is the most effective and commonly used method to obtain essences. = استخراج: استخراج با حلال های فرّار موثرترین و رایج ترین روش به دست آوردن گیاهان است.

ESSENTIAL OIL, The “essence” of plants obtained by distillation of the plant material or its concrete. Plant materials include flowers, grass, stems, seeds, leaves, roots, bark, fruits, tree moss and tree secretions. = اسانس روغنی: اسانس گیاهان كه با روش تقطیر مواد گیاهی یا كانكریت آنها به دست می آید. منظورمان از مواد گیاهی گلها، علفها، ساقه ها، بذرها، برگها، ریشه ها، تنه و میوه درختان است. همچنین خزه درختان و سایر ترشحات درختان همگی از مواد گیاهی محسوب می شوند كه می تواند تقطیر شود.

4- اوره = Urea

5- تبخیر = Evaporation تبخیر

evaporation of sweat = تبخیر عرق

EVAPORATION, The process of changing from a liquid to a vapor. = تبخیر: فرایند تغییر فاز از مایع به بخار

6- کافور = Camphor کافور، نوعی رزین معطر که در پزشکی و عطرسازی کاربرد دارد. 

CINNAMOMUM CAMPHORA = روغن چوب هو

Camphor tree, Cinnamonum camphora = کافور، کامفور

7- نعناع = Mint

8- بوییدن = Smelling
ANIMALIC, Characterized by bodily aromas or aromas most associated with traditional animal materials such as musk, civet and castoreum. These materials are now banned and have been replaced with musks obtained from plants and civet and castoreum smelling molecules obtained synthetically. = انیمالیك یا حیوانی، به بوهایی گفته می‌شود كه در عطرهای حیوانی سنتی مثل مُشك، سیوت و كاستریوم وجود دارد. این مواد در حال حاضر ممنوع هستند و با مشک‌های به دست آمده از گیاهان و مولکول‌هایی كه بوی شبیه سیوت و كاستریوم می‌دهند و به صورت سنتزی تشكل شده‌اند جایگزین شده‌اند.

9- پاچولی = Patchouli پاچولی، نعناع هندی

10- پیشانی = Forehead پیشانی

Pores may be clogged on the nose, chin and center of the forehead = منافذ پوست در ناحیه بینی، چانه ومرکز پیشانی ممکن است مسدود شده باشد

rosacea, a very common skin disease that affects people over the age of 30. It causes redness on your nose, cheeks, chin, and forehead = رزاسه، بیماری رایج پوستی که افراد بالای 30 سال را تحت تأثیر قرار می دهد و با قرمزی روی بینی، گونه، چانه و پیشانی بروز می کند

11- حیوانی = Animalic
ANIMALIC, Characterized by bodily aromas or aromas most associated with traditional animal materials such as musk, civet and castoreum. These materials are now banned and have been replaced with musks obtained from plants and civet and castoreum smelling molecules obtained synthetically. = انیمالیك یا حیوانی، به بوهایی گفته می‌شود كه در عطرهای حیوانی سنتی مثل مُشك، سیوت و كاستریوم وجود دارد. این مواد در حال حاضر ممنوع هستند و با مشک‌های به دست آمده از گیاهان و مولکول‌هایی كه بوی شبیه سیوت و كاستریوم می‌دهند و به صورت سنتزی تشكل شده‌اند جایگزین شده‌اند.

12- داروها = Medications داروها

the use of blood thinners medications = استفاده از داروهای رقیق کننده خون

13- رزماری = Rosemary

14- عطردان = Perfume Bottle
FLAÇON, A word to describe beautifully designed perfume bottles sometimes especially designed for portability. = فلاكون: بطری های عطری كه به زیبایی طراحی شده است.

15- عطرساز = Perfumer عطرساز

perfumer’s palette = پالت عطرساز

BLEND, Harmonious mixture of perfumery ingredients. = به آمیزه همگنی از مواد عطری بلند می گویند

MUGUET, The French term for Lily of the Valley. One of the three most used florals in perfumery. = موگه یا لیلی دره یكی از سه نوت گُلی مهم در عطرسازی

MOUILLETTES, Strips of odorless white blotting paper, which the perfumer uses to evaluate a scent as it develops. = كاغذهای بلاتر كه برای ارزیابی رایحه یك عطر توسط عطار مورد استفاده قرار می گیرد.

AMBERGRIS, Lumps of oxidized fatty compounds, whose precursors were secreted and expelled by the Sperm Whale. Ambergris is commonly referred to as “amber” in perfumery. = آمبرگریس، توده‌هایی از تركیبات چرب اكسید شده كه پیش­سازهای آن توسط نهنگ عنبر ترشح شده و از بدن او خارج شده است. آمبرگریس را در عطرسازی به اختصار عنبر می‌گویند.

IONONES, One of the most valued synthetic perfume ingredients. They have a fresh, violet aroma and were first introduced into perfumery in 1936 in Violettes de Toulouse. = آیونونها: یكی از باارزش ترین مواد عطری سنتزی، رایحه تازه و گل بنفشه دارند. در سال 1936 به صنعت عطرسازی معرفی شدند.

DRY DOWN, The final phase of a fragrance – the character which appears several hours after application. Perfumers evaluate the base notes and the tenacity of the fragrance during this stage. = فاز انتهایی عطر ویژگی كه چند ساعت بعد از استفاده باقی می ماند.

ATTAR (OTTO), From the ancient Persian word “to smell sweet.” Attar or otto refers to essential oil obtained by distillation and, in particular, that of the Bulgarian rose, an extremely precious perfumery material. = عطار، از لغت فارسی رایحه شیرین می‌آید. عطّار یا عطو به اسانس روغنی گفته می‌شود كه با روش تقطیر به دست می‌آید مثل اسانس روزه بلغاری و مواد باارزش عطاری.

COUMARIN, A chemical compound with a sweet, distinctive vanilla-like odor with grassy elements. Found naturally in some plants, it may also be produced synthetically. It is used by perfumers as a base note to add warmth and depth. = كومارین: ماده ای شیمیایی با رایحه شیرین و شبیه وانیل. از كومارین به عنوان نوت پایه در فرمولاسیون عطر اضافه می شود تا به آن گرما و عمق ببخشد.

ALCOHOL, Denatured ethyl alcohol is added to a fragrance compound to serve as the carrier. It modifies the fragrance intensity and makes application to the skin easier. Concentration of alcohol to perfume oils varies from perfumer to perfumer. = الكل، اتیل الكل دناتوره به تركیب عطر اضافه می‌شود تا به عنوان حامل استفاده شود. الکل‌ها شدت عطر را اصلاح می‌کنند و استفاده از آن روی پوست را آسان‌تر می‌نمایند. غلظت الكل در عطر و نسبت آن به اسانس از عطّار به عطّار متفاوت است.

16- عوددان = Incense Holder عوددان، وسیله نگهداری مواد معطر سوزاندنی

17- عودسوز = Censer عودسوز، عطر دان
elixir, quintessence, scent, aroma, Essential Oil, Volatile Oils, Etheral Oils

18- گل سرخ = Red Flower

19- موی سر = Hair

20- یاسمین = Yasmin یاسمن