داروهایی که برای درمان آکنه استفاده می شوند

براي درمان آكنه وولگاريس معمولاً درمان هاي تركيبي با استفاده از داروهاي تجويزي بهترين راهكار است.
محصولات تجويز شدني شامل رتينوئيدهاي موضعي و خوراكي، آنتي بيوتيك هاي موضعي و خوراكي و بنزوئيل پروكسايد موضعي و داپسون موضعي است.


درمان با استفاده از تركيب داروها با مكانيزم هاي مختلف باعث مي شود كه در يك زمان عوامل پاتوژنيك متعدد تأثير گذاشته شود.
رتينوئيدهاي موضعي ريزش غيرعادي سلول هاي فوليكول را كاهش مي دهد و از گسترش ميكروكمدون ها جلوگيري مي كند. علاوه بر اين، رتينوئيدهاي موضعي خاصيت ضدالتهابی دارند چرا كه روي گیرنده های شبه تول، سايتوكين ها و نيتريد اكسيد اثر مي گذارند.
رتينوئيدهاي خوراكي براي درمان آكنه هاي شديدتر استفاده مي شود و مكانيزم اثر آن كاهش توليد سبوم است.
آنتي بيوتيك هاي موضعي در درجه اول نقش ضدالتهاب دارند چرا كه تعداد باكتري هاي پروپيوني آكنه در روي پوست را كاهش داده و در نتيجه اثر التهابي آنها را كاهش مي دهد
بنزوئيل پروكسايد موضعي خاصيت ضدالتهابي، ضد باكتريايي و كراتوليتيك دارد و به شكل رايجي در تركيب با آنتي بيوتيك هاي موضعي براي مهار گسترش باكتري ها استفاده مي شود.




آنتي بيوتيك ها يكي از رايج ترين داروهاي درمان آكنه مي باشند اما نمي توان آنها را براي طولاني مدت استفاده كرد. استفاده گسترده و زياد از آنتي بيوتيك ها عاملي است كه باعث افزايش باكتري هاي مقاوم به آنتي بيوتيك مي شود و ضرر بيشتري به پوست مي زند. مشتقات ويتامين A مثل ايزوترتينوئين ها دومين گزينه گسترده درمان آكنه هستند. ايزوترتينوئين خوراكي فعاليت غده سبابه را كاهش مي دهد و به طور غيرمستقيم ضايعات التهابي را كاهش مي دهد. اما ايزوترتينوئين يك داروي معالج نيست و توقف مصرف آن موجب بازگشت جوش ها در غياب درمان هاي نگهدارنده مناسب مي شود. همچنين از آنجا كه ايزوترتينوئين ها عوارض جانبي خطرناكي مثل ناقص شدن جنين، مشكل بينايي و ريزش مو مي شوند نمي توان از آنها به شكل روتين براي درمان آكنه استفاده كرد.

1- ضدالتهاب = Anti-Inflammation

2- نگهدارنده = Preservative