احسانحُسنانی
مدرس اسکین کر و مراقبت از پوست
برای اطلاع از سرفصلهای
پکیج آموزشی
مراقبت از پوست و مو، کلمه پکیج را با واتسپ به شماره 09101971690 بفرستید.
چکیده: اسیدهای آمینه به دو دسته ضروری و غیر ضروری تقسیم بندی می شوند.
اسیدهای آمینه تشکیل دهنده جلبک سبز آبی آفانیزومنون فلوس آکو
• 60 تا 70 درصد وزن این ریز جلبک را پروتوئین تشکیل می دهد. جالب اینجاست که پروتوئین آن شامل همه انواع اسیدهای آمینه می باشد که 40/46 درصد از آنها اسیدهای آمینه ضروری هستند که بدن انسان قادر به تولید آنها نیست.
- لایسین و پرولین برای سنتز کلاژن ضروری هستند.
- متیونین و سیستئین به سنتز پروتوئین های بافتهای اتصالی کمک می نماید.
- سرین برای سنتز فسفولیپیدهای دیواره های سلولی حیاتی است.
پروتئین مثل کلاژن و الاستین، مولکولی است که از اتصال اسیدهای آمینه به دست می آید
پپتید کلاژن یا پالمیتوئیل تری پپتید از اسیدهای آمینه گلایسین، هیستیدین و لایزین تشکیل شده است که برای افزایش نفوذ به پالمیتیک اسید متصل شده اند. این تشبیه در کارگاه راز جوانی 1398 با مشارکت دانشجویان به تصویر کشیده شد
اسیدهای آمینه از یک اتم کربن مرکزی، گروه آمینو، گروه کربوکسیل و شاخه جانبی تشکیل شده اند.
به تازگی بایوپپتیدهایی ساخته شده که قادر به از بین بردن خطوط و چروکهای پوست هستند. پپتیدها، پروتئین های کوچکی هستند که بسیاری از مولکول های حیاتی بدن از جنس آن است. برخی پپتیدها، پیام رسان هستند. برخی در بدن گشت زنی می کنند و برای سلول ها تعیین تکلیف می کنند. مثلاً پپتیدی به نام فاکتور رشد هپاتوسیت وجود دارد که به فیبروبلاست دستور کلاژن سازی بیشتر را می دهد. یا پپتیدی به نام ملانوتروپین وجود دارد که ملانوسیت ها را برای کمتر یا بیشتر ساختن ملانین تحریک می کند. در این مقاله با پپتیدها بیشتر آشنا می شویم.
پپتید چیست؟
پتیدها پروتئین های خیلی کوچک یا مینی پروتئینها هستند. پروتئین ها ملکولهای بزرگی هستند که از اتصال تعداد زیادی اسید آمینه تشکیل شده اند. یک پروتئین می تواند از یک صد تا چندصدهزار اسیدآمینه تشکیل شده باشد. حال اگر تعداد این اسیدهای آمینه به چند عدد کاهش یاید، چیزی که باقی می ماند همان پپتید است.
بسیاری از ملکولهای حیاتی بدن پپتید هستند. برخی از پپتیدهای طبیعی مهم بدن که در دنیای آرایشی بهداشتی اهمیت دارند عبارتند از فاکتور رشد هپاتوسیت (1) ، فاکتور رشد انتقالی (2)، ملانوتروپین یا هورمون تحریک کننده ملانین (3). این پپتیدها می توانند در نقش پیام رسان عمل کنند. به این معنا که در درون بدن گشت زنی کنند و به سلول های مختلف بگویند که چه کار بکنند و چه کاری نکنند. مثلا فاکتور رشد هپاتوسیت می تواند به فیبروبلاست بگوید که کلاژن بیشتری بساز! یا مثلا ملانوتروپین می تواند به ملانوسیت بگوید که ملانین کمتری یا ملانین بیشتزی بساز!
•
شبیه بوتاکس عمل کنند.
پپتیدهای بایومیمتیک
پپتیدهای بایومیمتیک (4) ترکیباتی هستند که ساختاری بسیار مشابه با پپتیدهای طبیعی پوست دارند. در واقع بایوپپتیدها به تقلید از پپتیدهای طبیعی پوست انسان ساخته و سنتز می شوند. سازندگان این مواد، توالی خاص اسیدهای آمینه تشکیل دهنده پپتیدهای طبیعی را شناسایی کرده و بایوپپتید را از روی آن ساخته اند.
برای آگاهی بیشتر بروشور رک را دانلود و مطالعه کنید.
پپتیدهای پیام رسان (مثل ماتریکسیل) چگونه عمل می کنند؟
کلاژن یک نوع پروتئین است. وقتی کلاژن شکسته می شود تبدیل به بخش های کوچکی با نام پپتید می شود. برخی از این پپتیدها دارای توالی خاصی از اسیدهای آمینه هستند که توسط فیبروبلاستها قابل شناسایی هستند. وجود این توالی خاص در پپتیدها به فیبروبلاست علامت می دهد که پوست کمبود کلاژن دارد. فیبروبلاستها با دیدن این علامت (این توالی خاص از اسیدهای آمینه) شروع به کلاژن سازی می کنند. ماتریکسیل به تقلید از همان پپتیدهای خاص که آن توالی خاص از اسیدهای آمینه را دارند ساخته شده اند. وقتی این بایوپپتیدها روی پوست مالیده می شوند در واقع به نوعی به پوست کلک می زنند و علامتی مشابه زمانی که کلاژن تخریب شده به فیبروبلاستها می دهند. به این ترتیب فیبروبلاست پوست شروع به کلاژن سازی می کنند.
عکس و نقل از Dr Kadir Laboratories
ترکیبات شبه بوتاکس (مثل آرژیرلین) چگونه عمل می کنند؟
در کنار بایوپپتیدهای پیام رسان (10)، نوع دیگری از بایوپپتیدها به نام نوروپپتیدها (11) نیز وجود دارند. این ها همان ترکیبات شبه بوتاکس هستند که به تازگی مرتب تبلیغشان را می شنویم. این ترکیبات از انتقال علائم عصبی به ماهیچه های پوست جلوگیری می کنند و اجازه نمی دهند که ماهیچه های پوست منقبض شوند. وقتی ماهیچه های پوست نتوانند منقبض شوند چروک ها نیز تشکیل نمی شوند. کرم های حاوی این ماده غالباً با نامهایی مثل رینکل ریلکس (12) یا ریلکسور (13) معرفی می شوند.
پپتیدهای طبیعی یا گیاهی
از دیدگاه شیمی پپتیدها ترکیباتی هستند که از اتصال چند واحد اسید آمینه تشکیل شده اند.
پروتئین ها در واقع پلیمرهای اسید آمینه هستند و پلی پپتید هم خوانده می شوند.
وقتی پروتئین هیدرولیز می شود ترکیبات حاصل از هیدرولیز ممکن است اسیدهای آمینه یا ترکیبات حاصل از چند اسید آمینه به نام پپتید باشد. به همین علت پروتئین های هیدرولیز شده را پپتید نیز می نامند.
ماتریکین به پپتیدهایی گفته می شود که در اثر تجزیه مولکول های ماتریس برون سلولی آزاد می شوند. پپتیدهای ماتریکین به پپتیدهایی گفته می شود که مشابه با ماتریکین ها دارند. به عبارت دیگر دارای توالی خاصی از اسیدهای آمینه مشابه پپتیدهای جدا شده از کلاژن های تخریب شده پوست است. پالمیتوئیل اولیگو پپتید، یکی از پپتیدهای ماتریکین است که با فریب سلول های فیبروبلاست آن ها را به کلاژن سازی می گمارد.
این پپتیدها دارای توالی خاصی از اسیدهای آمینه هستند که توسط فیبروبلاست پوست قابل شناسایی هستند. این پپتیدها را ماتریکین می نامند زیرا در اثر تجزیه ملکولهای بزرگ ماتریس برون سلولی بوجود می آیند. دانشمندان این توالی را شناسایی کرده و از روی آن پپتیدهای ماتریکین را به صورت سنتزی ساخته اند. همچنین برای افزایش اثربخشی این ماده، پپتید را به یک اسید چرب به نام اسید پالمتیک متصل کرده و با نام پالمیتوئیل اولیگوپپتید در فرمولاسیون محصول استفاده می کنند.
فاکتور مرطوب کننده طبیعی در محصولات مراقبت از پوست و مو
از هیدرولیز پروتئین فیلاگرین در پوست ترکیباتی مثل هیالورونیک اسید و گلیسیرین تشکیل می شود که عوامل مرطوب کننده طبیعی پوست هستند. فرم سنتز شده این مواد در صنایع آرایشی بهداشتی به عنوان مرطوب کننده استفاده می شوند.
مهم ترین عامل در نگهداری آب پوست و جلوگیری از تبخیر آن مربوط به عوامل مرطوب کننده طبیعی پوست یا NMF است که در داخل سلول های طبقه شاخی قرار گرفته است. این مواد حدود 30-20 درصد وزن خشک کورنئوسیت ها را تشکیل می دهند. بسیاری از این مواد از هیدرولیز فیلاگرین (filaggrine) بدست می اید. این پروتئین غنی از اسیدهای آمینه هیستیدین و گلوتامین است که در هیالوکراتین یافت می شود. فیلاگرین در لایه های پایینی اپیدرم نقش ساختمانی دارد ولی در لایه شاخی به آمینواسیدهای جاذب الرطوبه و با توان اتصال به آب بالا می شکند. از جمله این اسیدهای آمینه می توان به هیستیدین، گلوتامین و آرژینین اشاره نمود
استفاده تبلیغاتی از عوامل مرطوب کننده طبیعی
این ها موادی هستند که به طور طبیعی در داخل پوست قرار دارند. موادی مثل اوره، اسید لاکتیک و فسفولیپیدها. این مواد بهانه خوبی برای تبلیغ برخی شرکت های تولیدکننده مواد آرایشی شده است. اوره در لایه شاخی پوست وجود دارد و اسیدلاکتیک باعث نرم شدن لایه شاخی پوست می شود. وقتی چربی های پوست کم می شود، عمل سدی لایه شاخی مختل می شود و رطوبت پوست از دست می رود. گفته می شود که فسفولیپیدها باعث نفوذ ترکیبات مرطوب کننده به پوست شده و رطوبت پوست را نگه می دارند.
بایومیمتیک، زیست مقلد نیز ترجمه شده است. به تازگی نوع خاصی از مواد مؤثره آرایشی بهداشتی که ساختار پپتیدی دارند، برای بکارگیری در فرمولاسیون های پیشرفته آرایشی بهداشتی ارائه شده است. پپتیدهای بایومیمتیک با الهام از پپتیدهای طبیعی پوست ساخته شده و با ویژه گری خاصی مکانیزم های فیزیولوژیکی پوست را اجرا می کنند. بیومیمتیک به تعبیری به پروسه ها، ترکیبات و سیستم هایی که از طبیعت تقلید می کنند، اشاره می کند. 0
پپتیدهای بایومیمتیک الهام گرفته از پپتیدهای طبیعی پوست هستند و با ویژه گری خاصی مکانیسم های فیزیولوژیکی پوست را اجرا می کنند. الیگوپپتیدها و پلی پپتیدها وظایف پراهمیتی مثلاً به عنوان هورمونها (پپتیدهای هورمونی ) یا به عنوان ناقلین عصبی یا تعدیل کننده های عصبی (نوروپپتیدها ) دارند.
البته پپتیدهای بایومیمتیک کپی کامل پپتیدهای طبیعی نیستند بلکه حاوی توالی خاصی از اسیدهای آمینه هستند که فعالیت پپید، مربوط به آن توالی می باشد.
• 60 تا 70 درصد وزن این ریز جلبک را پروتوئین تشکیل می دهد. جالب اینجاست که پروتوئین آن شامل همه انواع اسیدهای آمینه می باشد که 40/46 درصد از آنها اسیدهای آمینه ضروری هستند که بدن انسان قادر به تولید آنها نیست.
الاستین هیدرولیز شده
الاستین هیدرولیز شده، اسیدهای آمینه و مواد غذایی مورد نیاز برای فیبروبلاست را فراهم می کند. لایه ساز و محافظ پوست.
پوشش اسیدی پوست، مسئول حفاظت از پوست در برابر آلودگی ها، سموم و باکتری ها است.
ترکیبات تشکیل دهنده روکش اسیدی پوست
مواد محلول در آب روکش اسیدی دو دسته هستند. مواد معدنی و آلی .
ترکیبات معدنی موجود در روکش اسیدی پوست شامل یون های سدیم، پتاسیم، منیزیم، کلسیم و انواع آنیون ها نظیر کلریدها و ... است.
اسیدهای آلی روکش اسیدی پوست
بخش آلی عمدتاً از اسید لاکتیک، اسید سیتریک، اسید بوتیریک، اسید اسکوریک، اوره، آثاری از اسید اوریک با مقادیر اندکی از پلی پپتیدها و اسیدهای آمینه مشاهده می شود.
اسیدهای آمینه روکش اسیدی پوست
مهم ترین اسیدهای آمینه سطح پوست شامل اسید گلوتامیک، اسید اسپارتیک، آرژینین، هیستیدین، لیزین، آلانین، سرین، لوسین، والین، پرولین، گلیکوکول، فنیل آلانین و تیروزین می باشد. در مجموع متجاوز از اسید آمینه در سطح پوست شناسایی شده است. این اسیدها خیلی زود در سطح پوست تشکیل می شوند و از زمان طفولیت و همان هفته های نخست تولد، تقریباً تمام اسیدهای آمینه موجود در پوست بالغین را می توان در پوست اطفال نیز پیدا نمود ولی از نظر کمی با هم اختلاف دارند. منشأ این اسیدهای آمینه چندان مشخص نیست، بعضی از این اسیدها را می توان در ترکیب عرق و همین طور در ترشحات غدد مولد چرب پیدا نمود، بعضی ها از خود اپیدرم ناشی می شوند، به ویژه از طبقات عمقی اپیدرم و تنها اسید آمینه ای که منشأ آن طبقه شاخی است هیستیدین است.
مشاهده مطلب به توالی خاصی از اسیدهای آمینه در یک پپتید یا یک پروتئین که مسئول اثربخشی خاصی است توالی فعال می گویند. مثلا هورمون تحریک کننده ملانوسیت که به آن ملانوتورپین می گویند یک تری دکا پپتید (پپتید 13 تایی) با توالی خاص است. ملانوستاتین (ماده آرایشی مهارکننده ملانین سازی) و کلارن (پپتید آرایشی تحریک کننده کلاژن سازی) از توالی فعال ملانوتروپین در مکتنیسم محصولاتشان استفاده می کنند. فایل اطلاعات فنی این دو محصول توسط احسان حسنانی ترجمه شده است.
اسیدهای آمینه شماره تا پپتید تایی ملانوتروپین را توالی فعال آن می گویند که مسئول فعالیت ملانوتروپ (ملانین سازی) است. سه اسید آمینه شماره
تا مسئول اثر ضدالتهابی آن می باشند.
سویا یکی از پرکاربردترین گیاهان آرایشی بهداشتی است. ژنستئین به کار رفته در محصولات لاغری از دانه سویا به دست می آید. بیولیپیدهای آlیسول تریو از سویا به دست می آید. الاستورگولاتور موستلا پروتئین هیدرولیز شده سویا است. عصاره سویا سرشار از ایزوفلاوون ها می باشد که نوعی فیتواستروژن به شمار می آیند.
•
کراتوفیلر فیتو حاوی
پروتئینهایی مشابه با کراتین مو، اما با اندازه ای به مراتب کوچکتر و با قدرت نفوذ به مراتب بالاتر از آن می باشد.
این پروتئینها که از گندم، ذرت و سویا گرفته شده اند، حاوی توالی هوشمندانه ای از حدود
اسید آمینه می باشند که با نفوذ به داخل مو و پرکردن جای خالی اسیدهای آمینه از دست رفته کراتین مو، رشته های کراتین مو را ترمیم می نمایند.
ماده اصلی تشکیل دهنده موی سر و بدن انسان پروتئینی به نام کراتین است که از واحدهای مونومری اسید آمینه های سولفوردار تشکیل شده است. پیوندهای هیدروژنی، نمکی، دی سولفیدی و اتری از جمله پیوندهای شیمیایی موجود در مولکول های کراتین هستند. کراتین مو از اسیدهای آمینه پرولین و سیستئین تشکیل شده که از طریق طولی و عرضی با یکدیگر در ارتباطند.
توالی و نسبت اسیدهای آمینه دو دسته کلی کراتین را تولید می کند.
کراتین نرم که در سلول های اپیتلیال یافت می شوند
کراتین سخت (hard) که در مو یافت می شود.
در رشته های کراتین اپیتلیال، نواحی سر و دم (head & tail) رشته پروتئینی غنی از اسید آمینه گلیسین و سرین می باشد؛ محتوای پرولین پایینی دارند و دنباله های آن فاقد اسید آمینه سیستئین می باشد.
1. تشکیل پیوند هیدروژنی بین دو زنجیره پلی پپتیدی مجاور این پیوندهای هیدروژنی معمولاً بین NH اسیدهای آمینه یک زنجیره با CO یک زنجیره مجاور (در صورتی که در موقعیت مناسب قرار گرفته باشد) می تواند تشکیل شود. این برهمکنش ها اگرچه به تنهایی قدرت چندانی ندارند ولی با توجه به احتمال تشکیل تعداد زیادی از پیوندهای هیدروژنی بین رشته های مجاور، استحکام زیادی را ایجاد می کند.
2. ایجاد پیوندهای نمکی بین عوامل اسیدی و بازی زنجیره های مجاور در صورتی که در دو زنجیره مجاور اسیدهای آمینه حاوی گروه های اسیدی (مانند آسپارتیک اسید) و واحدهای حاوی گروه های بازی (مانند لیزین) در موقعیت مناسب قرار داشته باشند، امکان ایجاد پل نمکی بین دو اسید آمینه فوق در دو زنجیره مجاور امکان پذیر می گردد.
مبانی شیمی آرایشی بهداشتی. مفهوم آبدوست و آبگریز، ترکیبات قطبی و غیر قطبی، اسید آمینه، پپتید، پروتئین، امولسیون، شوینده، مایسل، لیپوزوم
اسید آمینه چیست؟
برویم سراغ یک مفهوم بنیادین دیگر به نام اسیدهای آمینه (amino acids).
اسیدهای آمینه الفبای پروتئین اند. یعنی چی؟
من می خواهم پروتئین را به کتاب تشبیه کنم. یک کتاب از هزاران حرف تشکیل شده است. اگر کتاب را به پروتئین تشبیه کنیم تک تک این حروف اسیدهای آمینه هستند.
چرا اسیدهای آمینه را می گوییم الفبای آنزیم ها هم هستند؟
- آنزیم چیست؟
در بدن ما واکنش های شیمیایی با استفاده کاتالیزورهایی به اسم آنزیم انجام می شود. پس آنزیم کاتالیزور واکنش های بیوشیمیایی است که خود آنزیم از جنس پروتئین است. به همین خاطر اسیدهای آمینه الفبای آنزیم ها هم هستند.
دی هیدروکسی استون ماده مؤثره اغلب محصولات برنزه کننده است. این ماده با آمینواسیدهای پوست واکنش شیمیایی داده و پوست را قهوه ای می کند. این واکنش ها به صورت آنی انجام نمی شوند.
در واکنش قهوه ای شدن میلارد، گروه آمینی اسیدهای آمینه، پپتیدها یا پروتئین ها با گروه هیدروکسیل گلیکوزیدی این قند واکنش می دهد. دی هیدروکسی استون در این واکنش می تواند یک قند سه کربنی در نظر گرفته شود که با گروه های آمینی آزاد موجود در آمینواسیدها، پپتیدها و پروتئین های کراتین پوست واکنش داده و محصولات و کروموفورهایی که به آن ها ملانوئیدین گفته می شود، تشکیل دهد. ملانوئیدین ها ویژگی های فیزیکوشیمیایی مشابه با ملانین طبیعی دارند.
دی هیدروکسی استون را معمولا در امولسیون های روغن در آب فرموله می کنند. روغن و موم می تواند رنگ را کاهش دهد. استفاده از سیلیکون در فرمولاسیون می تواند قابلیت پخش روغن را به محصول بدهد و به این ترتیب از لکه شدن یا رگه شدن در اثر استفاده روی پوست جلوگیری می شود. به حداقل رساندن اندازه ذرات میسل در امولسیون انتخاب شده، پخش یکنواخت روی سطح پوست را بهبود می بخشد. با توجه به شیمی دی هیدروکسی استون، فرمولاسیون برنزه کننده باید در pH اسیدی بین 4 تا 5 بافر شده و در پروسه ساخت، DHA حرارت نبینند و در دمای زیر 40 درجه سانتی گراد به فرمولاسیون اضافه شود.
موارد ناسازگاری
دی هیدروکسی استون می تواند با ترکیبات نیتروژن دار و اکسیژن دار واکنش دهد. بنابراین کلاژن، مشتقات اوره، اسیدهای آمینه و پروتئین ها می توانند با DHA واکنش دهند. به همین علت از این ترکیبات نباید در فرمولاسیون حاوی دی هیدروکسی استون استفاده شود.
همانند بسیاری از محصولات آرایشی بهداشتی، زیبایی محصول بستگی زیادی به حامل های فرمولاسیون دارد. محصولات را می توان با اضافه کردن امولینت ها و هومکتانت ها به فرمولاسیون مناسب پوست خشک تبدیل کرد. محصولاتی که به فرم ژل یا حامل های الکلی فرموله شده باشند برای پوست های چرب مناسب ترند.
مکانیزم عملکرد دی هیدروکسی استون
محل اثرگذاری دی هیدروکسی استون، لایه شاخی پوست است. به همین علت در صورتی که نوارچسبی روی پوست چسبانده شده و به سرعت کنده شود، رنگ ناشی از DHA زدوده خواهد شد. با مالش دادن مکانیکی نیز می توان این رنگ را از پوست زدود. جایی که لایه شاخی ضخیم تر است، لکه شدن عمیق تر اتفاق می افتد و در نواحی که لایه شاخی نازک است یا اصلا وجود ندارد، برنزه شدن اتفاق نمی افتد. دی هیدروکسی استون را می توان به عنوان جایگزین دنسیل کلراید برای اندازه گیری میزان تبادلات سلولی در لایه شاخی استفاده نمود.
پس از مالیدن محلول موضعی حاوی دی هیدروکسی استون که می تواند به فرم لوسیون باشد، تغییر رنگ می تواند بعد از یک ساعت مشاهده شود. این تغییر رنگ می تواند تحت نور wood که به آن نور سیاه نیز می گویند ظرف مدت 20 دقیقه مشاهده شود. بیشترین مقدار تیرگی بعد از 8 تا 24 ساعت اتفاق می افتد. فرد می تواند هر چند ساعت یک بار مصرف را تکرار کند تا به نتیجه دلخواه برسد. رنگ ایجاد شده بعد از یک بار استفاده بین 5 تا 7 روز دوام دارد. بسته به آناتومی موضع استفاده شده همان رنگ می تواند با استفاده هر یک تا چهار روز یک بار به صورت دائم باقی بماند. روی صورت، مقدار کمتری از محصول باید مالیده شود اما دفعات مالیدن باید بیشتر باشد تا رنگ دلخواه باقی بماند. عمق رنگ بسته به ضخامت و تراکم لایه شاخی متفاوت است. کف دست و کف پا به شکل عمقی تر تیره می شوند. به همین دلیل توصیه می شود که پس از استفاده، دست ها شسته شود تا رنگ باقی نماند. مو و ناخن هم رنگی می شوند، اما غشاء مخاطی که لایه شاخی و لایه کراتینی ندارد، رنگی نمی شود. پوست های زبرتر و هایپرکراتوتیک روی زانوها، آرنجها، قوزک پا به شکل غیریکنواخت تری رنگی می شوند. همچنین رنگ پوست در این نواحی بیشتر باقی می ماند.
پوست انسان سد نفوذ ناپذیری است که مواد به آسانی به داخل آن نفوذ نمی کند. به همین دلیل باید راه هایی پیدا کرد که بتوانیم مواد موثره و ترکیبات دارویی را به داخل پوست وارد کنیم. یکی از این راه ها که ساده ترین آن ها هم هست، این است که سایز آنها را کاهش دهیم. مثلا کلاژن و الاستین مولکول های بزرگی هستند و به راحتی به پوست نفوذ نمی کنند. آنها از جنس پروتئین هستند. ولی اگر پروتئین را کوچک کنیم به پپتیدها واسیدهای آمینه تبدیل می شوند. پپتیدها و اسیدهای آمینه راحت تر به داخل پوست نفوذ میکنند. یا مثلا هیالورونیک اسید یک مولکول پلیمری است و از تعداد زیادی واحد همشکل تشکیل شده است. کوچک کردن سایز هیالورونیک اسید می تواند به افزایش نفوذ آن کمک کند.
هیالورونیک اسیدی که ما از طریق کرم وارد پوست می کنیم و کاهش اندازه می دهیم می خواهیم نفوذ کند، منظورمان این است که داخل کجا نفوذ کند؟ داخل این استخرها، داخل این دانه آبی ها تا رطوبت آب را جذب بکند نگذارد تلف بشود. 50 درصد این دانه آبی ها یا NMF ها اسیدهای آمینه (Amino acid) هستند.
باز همان طور که در هیالورونیک اسید ما n را کم تر می کردیم نفوذش بیشتر می شد، پروتئین هم n اش را کم تر کنیم نفوذش بیشتر می شود. وقتی که این n یک عدد کوچکی بشود بین 2 تا 100 این مولکولی که به وجود می آید، به آن پپتید می گوییم. از اجتماع پپتیدها کنار هم دیگر پلی پپتید (Polypeptide) به دست می آید و واحدهای سازنده پپتیدها اسیدهای آمینه است.